Rok 2009, mimo nieustannie zwiększającej się skali piractwa, okazał się rekordowy – łączny dochód ze sprzedaży biletów przekroczył bowiem w samych USA i Kanadzie 10 miliardów dolarów.

Bezspornym zwycięzcą w sieci BitTorrent okazał się “Star Trek”, który z przeszło 10 milionami pobrań znacznie przegonił “Mrocznego Rycerza” – zwycięzcę ubiegłorocznego zestawienia. Statystyki jasno ukazują stały wzrost popularności sieci torrent, choć jest on znacznie mniejszy niż w latach ubiegłych.

Przeglądając dalsze pozycje na liście, łatwo zauważymy spore rozbieżności między popularnością w box office (oficjalne dane dystrybutorów) i BitTorrent. Na przykład “Epoka lodowcowa 3″ i “2012″ utrzymujące się w globalnych statystykach na pozycjach 2 i 4, nie znalazły się w pierwszej dziesiątce najczęściej „ściąganych” filmów.

Z drugiej strony “RocknRolla”, zajmujący w sieci torrent ostatnie miejsce na podium, rok wcześniej w oficjalnej dytrybucji dotarł jedynie do 168. pozycji box office.

Dane, które posłużyły serwisowi TorrentFreak do przygotowania tegorocznego zestawienia pochodzą z kilku źródeł, na które złożyły się wszystkie duże trakery sieci BitTorrent. Pod uwagę brane były wszystkie dostępne i sprawdzone wersje, łącznie z tzw. “kinówkami”.

kamerówkami”.

Gra oprócz hitu na półkach sklepowych, świeciła triumfy w sieciach P2P. Stała się najbardziej zpiraconą grą w 2009 na platformy PC oraz Xbox 360. Nowy Super Mario Bros bił rekordy z kolei na platformie Wii.

Z ponad 4,1 milionem pobrań, nowy Call of Duty pobił ponad dwukrotnie rekordzistę z 2008 roku, gre Spore.

Kolejne miejsca w kategorii PC zajęły The Sims 3 (3,2 mln), Prototype (2,4 mln) i Need for Speed Shift (2,1 mln).

W kategorii Xbox 360 oprócz wspomnianego Modern Warfare 2 (970,000 pobrań), popularny był Street Fighter IV (840,000) i Prototype (810,000).

New Super Mario Bros, rekordzistę w kategorii Wii, pobrano 1,15 mln razy.

(news.p2p.info.pl & TF)

Organizacja MPAA twierdzi, że nielegalne ściąganie filmów z Internetu, zabija przemysł filmowy oraz powoduje wielomiliardowe straty. Jednak Hollywood w kończącym się właśnie roku, zrobiło więcej filmów i zarobiło więcej, niż kiedykolwiek wcześniej. Po raz pierwszy w historii, przychody studiów filmowych przekroczą sumę $10 miliardów dolarów.

Praktycznie wszystkie serwisy BitTorrenta, zanotowały w tym roku zwiększony ruch na swoich stronach. Nowi użytkownicy szukali przede wszystkim najnowszych produkcji Hollywoodu. Stan ten nie podoba się prze wszystkim MPAA, producentom oraz niektórym filmowcom, którzy ciągle powtarzają, że piraci zabijają przemysł filmowy.

Pomimo obaw, ciągle zwiększającej się liczby piratów internetowych oraz globalnego kryzysu na świecie, Hollywood ma za sobą najlepszy rok w historii. Szacuje się, że zarobi na czysto $10,6 mld dolarów. Będzie to o prawie $1 mld więcej niż 2008 r.

Hollywood jest daleki od bankructwa i jest żywszy niż kiedykolwiek. W ostatniej dekadzie, przychody Box Office stopniowo zwiększały się, aż doszły do ponad $10 mld. To oczywiście nie znaczy, że o piractwie się zapomina. Jest to dowód, że Internet nie wpływa negatywnie na sprzedaż biletów w kinach, wręcz przeciwnie.

Przemysł filmowy chce po prostu położyć swoje rączki na pieniądzach, które im przechodzą przez palce, wskutek nielegalnego ściągania filmów z Internetu.

Indyjski przemysł filmowy, dzięki piractwu w BitTorrencie, stał się popularny na całym świecie i teraz zarabia krocie. Czemu Hollywood nie mógłby tak samo podejść do zagadnienia i nie stworzyć z BitTorrenta, kolejnego źródła zarobku?

Przemysł filmowy musiałby w końcu przestać narzekać i zacząć postrzegać miliony piratów jako swoich klientów, a nie jako złodziei. Jak sami widzimy, istnieje ogromna potrzeba dla stworzenia prawdziwej internetowej platformy rozrywki. Czemu by nie zacząć wydawać milionów dolarów na konkurowanie z piractwem zamiast na walkę z nim.

(news.p2p.info.pl & TF)

Przedstawiciele rządów państw Unii Europejskiej, Komisji Europejskiej oraz Parlamentu Europejskiego doszli do porozumienia w sprawie nowych przepisów regulujących europejski rynek telekomunikacyjny. W efekcie dyskusji nad tzw. pakietem telekomunikacyjnym ustalono, że odcinanie użytkowników od Internetu będzie możliwe tylko w wypadku dysponowania przez władze czy dostawców Internetu mocnymi dowodami na to, że internauta łamie prawo.

Jak wynikało z informacji podanych m.in. przez polską eurodeputowaną, Lidię Geringer de Oedenberg, negocjacje dotyczyły głównie tzw. poprawki 138 (na jednym z ostatnich głosowań poprzedzających wybory do europarlamentu w maju 2009 r. posłowie wprowadzili ją do zapisów pakietu telekomunikacyjnego). Poprawka głosiła, że żadna sankcja – w tym odcinanie od Internetu – nie mogła zostać nałożona na internautę bez wyroku sądowego (nie licząc sytuacji zagrożenia publicznego, np. aktów terroryzmu).

“Pozostałe kwestie jak stanowisko Parlamentu w sprawie Dyrektyw dotyczących Usługi Powszechnej i Prywatności a także Europejskiego Regulatora – Rada formalnie przyjęła 26 października br.” – napisała pani poseł w blogu.

Europejskie pojednanie

Parlament Europejski dwukrotnie opowiadał się za wprowadzeniem wspomnianej poprawki do treści pakietu, jednak za każdym razem odrzucali ją przedstawiciele Rady Unii Europejskiej. Dlatego też rozwiązanie problemu spornych zapisów pakietu telekomunikacyjnego wymagało tzw. procedury pojednawczej – negocjacji przedstawicieli Rady Unii Europejskiej, Parlamentu Europejskiego i Komisji Europejskiej.

Rada Unii Europejskiej, czyli przedstawiciele rządów 27 państw unijnych, dość nieoczekiwanie złagodziła swoje stanowisko i zgodziła się na umieszczenie w pakiecie gwarancji chroniących użytkowników Internetu przed arbitralnym blokowaniem dostępu do Sieci.

W ramach tych gwarancji władze poszczególnych państw będą mogły blokować użytkownikom dostęp do Sieci tylko w wypadku posiadania niezbitych dowodów na to, że osoby te pobierają z Internatu nielicencjonowane materiały objęte ochroną.

Z treści pakietu usunięto poprawkę 138, jednak w jej miejsce pojawił się zapis, że restrykcje dotyczące dostępu do Internetu “mogą zostać wprowadzone wyłącznie wtedy, jeśli są właściwe, proporcjonalne i niezbędne w ramach społeczeństwa demokratycznego.” Tego typu metody można będzie stosować “z poszanowaniem zasady domniemania niewinności i prawa do prywatności i jako następstwo sprawiedliwej i obiektywnej procedury”, gwarantującej użytkownikowi “prawo do przedstawienia stanowiska” i prawo do uzyskania opinii sądu na temat działań władzy wykonawczej (zobacz pełną treść uzgodnień komitetu pojednawczego).

Czytaj dalej na stronach IDG.PL

Do tego dochodzi problem piractwa. Pod adresem internautów padają coraz ostrzejsze oskarżenia o kradzież i rujnowanie artystów oraz twórców. Jest w tym sporo racji – każde dobro kultury jest w Internecie na wyciągnięcie ręki. Internauci słuchają najnowszej światowej muzyki, oglądają filmy i seriale na kilka godzin po ich premierze w USA. Zapełniają swe strony internetowe wklejając (kradnąc?) informacje z innych. Nic za to nie płacą. Dla wielu artystów i twórców ta sytuacja to dramat. Kilka tygodni temu do sieci wyciekła nowa płyta zespołu Kult. Wokalista Kazik Staszewski publicznie nie przebierał w słowach. Złodzieje – to jeden z łagodniejszych epitetów, które padły pod adresem internautów. W debacie, zorganizowanej przez dziennik „Metro”, awantura na linii artyści-ściągacze rozgorzała na nowo, a obie strony zajęły z góry upatrzone pozycje po przeciwnych stronach barykady.

Ale w tym samym czasie po drugiej stronie Atlantyku wiele mówi się o najnowszej książce Chrisa Andersona „Free”. Anderson – redaktor naczelny „Wired”, wizjonerskiego miesięcznika o technologii – przewiduje w niej nadejście nowej ery cyfrowej kultury. Czasów, w których większość produktów medialnych rozdawanych będzie za darmo. Anderson twierdzi, że na naszych oczach rodzi się nowa ekonomia – freekonomia, czyli ekonomia darmochy. Czy jednak ma rację?

Ciąg dalszy na stronach polityka.pl albo w numerze 45/2009 gazety ‘POLITYKA”

Do ciekawego wniosku doszła grupa Demos, która przebadała ponad tysiąc Brytyjczyków w wieku od 16 do 50 lat. Jeden na dziesięciu badanych przyznał się do nielegalnego pobierania plików z Internetu. Ci jednak wydali w sklepach na płyty z muzyką średnio 77 funtów, podczas gdy osoby niepobierające ani nieudostępniające plików muzycznych w Internecie, wydały zaledwie 44 funty. Aż 75 procent z grupy ankietowanych w wieku 16-24 lat, przyznaje, że zapłaciłoby za pobierane utwory z Sieci, jeśli cena byłaby odpowiednia. Tutaj mamy niemal pełną zgodność – idealna cena to 45 pensów za utwór (2 złote i 14 groszy).

Badania co prawda były anonimowe, ale nie da się przewidzieć, ile osób spośród ankietowanych kłamało, że nie pobiera muzyki z Sieci (tylko 10 procent pobierających, to dość nieprawdopodobny wynik).

źródło: chip.pl

Aby muzycy zarobili, wystarczy, że postraszą sądem piratów, twierdzi DigiRights Solutions, firma polująca na internetowych złodziei.

Przeciętna kwota, którą płacą za nielegalną empetrójkę to 650 dolarów – czytamy na russiatoday.com. Tyle godzą się płacić internauci, których firma namierzyła i wysłała pismo z nakazem zapłaty. 130 dolarów przekazują artyście, resztę zabierają sami. Przy skuteczności
25 proc. (co czwarty boi się i płaci) zarabiają fortunę.

W stosunku do ceny empetrójki w sklepie iTunes (90 centów) zysk autora jest 150-krotnie większy – zauważa serwis.
Niestety dla Kazika, o którego walce z piratami ostatnio głośno, zarabiają muzycy wydający płyty w Wielkiej Brytanii i w Niemczech.

Działanie łowców piratów jak DigiRights Solutions umożliwia bardzo rygorystyczne antypirackie prawo – tłumaczy russiatoday.com.
Każdego miesiąca tylko ta jedna firma kontaktuje się z 5 tys. osób. DigiRights Solutions jest na razie jedyną, która zgodziła się ujawnić zyski z polowania na piratów.

Źródło: sfora.biz

W zeszłym miesiącu, w Parlamencie Holenderskim opublikowano raport dotyczący sposobów walki z internetowym piractwem. Podczas analizy zagadnienia, autorzy raportu wysunęli szereg fałszywych oskarżeń dotyczących serwisu Mininova. Największy serwis BitTorrenta nie zamierza jednak puścić tego płazem i domaga się prasowego sprostowania, bo inaczej sprawa trafi do Sądu.

Tak jak większość europejskich krajów, tak samo Holandia szuka złotego środka na pozbycie się / ograniczenie piractwa w sieciach P2P. Obecnie, ściąganie filmów oraz muzyki jest w tym kraju dozwolone, ale wyłącznie na własny użytek.

Autorzy raportu, składający się z czterech członków Parlamentu zasugerowali, żeby nielegalne ściąganie plików z sieci traktować jako przestępstwo, do czasu aż przemysł rozrywkowy nie znajdzie jakiejś legalnej alternatywy.

Wyniki raportu, zostały wnikliwie skomentowane przez holenderską prasę. Najgorsze jest jednak, że błędy dotyczące strony Mininova, mogą zaszkodzić jej w toczącym się procesie przeciwko BREIN.

Dla przykładu, raport twierdzi, że Mininova ignoruje skargi właścicieli praw autorskich i odmawia usuwania torrentów ze strony. To jest oczywiście nieprawda, gdyż od dawna polityką serwisu jest usuwanie każdej treści, do której zgłosi się jej autor.

Kolejnym nonsensem jest to, że Mininova dodaje własne “recenzje” do torrentów, które jej użytkownicy wysłali. Tak samo jak hostowanie nielegalnych materiałów…

Załoga Mininovy nie jest zadowolona tymi stwierdzeniami, szczególnie że są aktywnie zaangażowani w proces sądowy, dotyczący tych samych zagadnień. “Jesteśmy bardzo zirytowani faktem, że autorzy raportu, nie skontaktowali się z nami przed opublikowaniem raportu, albo nawet nie weszli na mininova.org,” powiedział współzałożyciel Mininovy,  Erik Dubbelboer

“Domagamy się zakończenia rozsiewania fałszywych informacji związanych z serwisem oraz usunięcia nazwy Mininova z raportu oraz sprostowania informacji na stronie www Parlamentu oraz w kilku gazetach.”

“Traktujemy całą sprawę bardzo poważnie. Jeżeli nasze żądania nie zostaną spełnione, rozważymy podjęcie kroków prawnych.”

Arda Gerkens, szefowa komisji badającej zagadnienie, zasłoniła się swoim immuniterem, kiedy została zapytania o raport, której jest współautorką. Jednak, eksperci twierdzą, że parlamentarzyści nie mogą zasłaniać się immuniterem, jeżeli przemawiają publicznie, co Ona uczyniła.

Mininova domaga się sprostowania, przed ogłoszeniem werdyktu w sprawie BREIN, tak aby nie wpłynęło to na opinię sędziów.

(źródło: TorrentFreak, tłumaczenie: news.p2p.info.pl)

1. Poznaj prawo „Nie ukradłbyś portfela, nie ukradłbyś samochodu, nie ukradłbyś płyty z filmem… Kupowanie i ściąganie pirackich kopii z Internetu jest przestępstwem”. Klip z takim tekstem pojawia się przed niektórymi filmami DVD lub seansami kinowymi. Pomijając nawet sens umieszczania podobnych straszaków przed legalnymi filmami (wtedy oglądają je tylko ci Bogu ducha winni, którzy za filmy zapłacili), można śmiało stwierdzić – to kłamstwo.

Przede wszystkim w polskim prawie brak jednoznacznych zapisów dotyczących tego, co piractwem jest, a co nie. W ustawie o prawie autorskim (pochodzącej z 1994 roku, a więc z epoki przedinternetowej) umieszczony jest zapis o dozwolonym użytku osobistym (oraz kilku innych dozwolonych użytkach). Ustawa mówi tak: „Bez zezwolenia twórcy wolno nieodpłatnie korzystać z już rozpowszechnionego utworu w zakresie własnego użytku osobistego” oraz „Zakres własnego użytku osobistego obejmuje krąg osób pozostających w związku osobistym, w szczególności pokrewieństwa, powinowactwa lub stosunku towarzyskiego”. Dotyczy to na przykład filmów czy muzyki, ale już programy komputerowe są z dozwolonego użytku wyłączone.

Na tej podstawie wielu prawników uważa, że w granicach dozwolonego użytku osobistego mieści się pobieranie utworów z Internetu, o ile nie rozpowszechniamy ich dalej. Inni twierdzą, że już samo pobieranie może „godzić w słuszne interesy twórcy” (art. 35 ustawy) i w związku z tym nie mieści się w definicji dozwolonego użytku prywatnego. Niedozwolone jest natomiast rozpowszechnianie utworów (art. 116 ustawy), a więc na przykład udostępnianie ich w sieci wymiany plików peer-to-peer (P2P)*.

– Przestępstwa przeciwko prawom autorskim są niejako definiowane przez dozwolony użytek osobisty i inne dozwolone użytki (jak licencje ustawowe), w efekcie cały ten system wprowadza niepewność prawną – mówi Piotr Waglowski, prawnik i autor serwisu VaGla.pl Prawo i Internet. – Są tacy, którzy chcieliby to naprawiać doprecyzowaniem dozwolonego użytku, ale wówczas w istocie będzie on ograniczany. Inni zaś są za tym, by po prostu znieść przestępstwa przeciwko prawom autorskim.

Całe zamieszanie być może rozjaśniłby wyrok sądowy w takiej sprawie, jednak jak dotąd żaden jeszcze nie zapadł.

Podsumowując – wszystko wskazuje na to, że pliki muzyczne czy filmy (ale nie gry czy inne programy) można ściągać z Internetu na własny użytek. Nie można ich rozpowszechniać, a więc na przykład udostępniać innym internautom.

Oczywiście zakaz udostępniania plików i całe prawne zamieszanie nie dotyczy utworów, na których bezpłatne rozpowszechnianie (na różnych zasadach) autorzy się zgadzają. Takich utworów jest coraz więcej i warto ich poszukać, zanim spróbujemy ściągania czegoś innego.

2.Jesteś najważniejszy Światowe piractwo, wbrew temu, co sugerują organizacje z nim walczące, nie jest zorganizowaną przestępczością, której celem jest zysk. To raczej coś na kształt anarchizmu kolektywistycznego – struktura składająca się z małych grupek łączących się w większe formacje, które jednak nie mają żadnej centralnej władzy. Nie czerpią też korzyści finansowych ze swojej działalności, a jedyną gratyfikacją jest świadomość i duma, że to właśnie danej grupie udało się jako pierwszej zdobyć dany materiał czy przełamać jego zabezpieczenia.

Większość pirackich materiałów użytkownicy uzyskują dziś z Internetu, a tam najpopularniejsze są sieci peer-to-peer (P2P). To właśnie ten moment, w którym łamiesz prawo (patrz punkt poprzedni).

Masz więc dwa wyjścia. Być fair wobec innych użytkowników i razem z nimi łamać prawo albo ich egoistycznie zlekceważyć i zablokować możliwość udostępniania plików przez twój komputer. Czasami da się to zrobić w programie, którego normalnie używasz do łączenia się z daną siecią P2P, czasem trzeba trochę się postarać i ściągnąć zmodyfikowaną wersję software’u, który będzie tylko pobierał, a niczego nie udostępni. Czasem – w trosce o własne bezpieczeństwo – warto być równiejszym niż inni.

3. Nie podążaj za tłumem Zmieniają się mody i trendy, zmieniają się programy do dystrybucji pirackich materiałów. Dekadę temu rządził Napster, potem przyszły czasy Gnutelli, Kazaa, eDonkey i BitTorrent. Warto jednak wiedzieć, że niekoniecznie najpopularniejszy system jest najlepszy. Z jednej strony faktycznie w największych sieciach można znaleźć najwięcej plików, ale z drugiej to one są zwykle najdokładniej monitorowane przez organizacje walczące z piractwem. Czasem warto więc poszukać innych sposobów, a zapewniam, że jest ich sporo. Niektóre wymagają na przykład comiesięcznego płacenia niewielkich, kilkudolarowych kwot, ale za to dają stabilne prędkości transmisji rzędu kilku megabitów na sekundę i nie wymagają czekania w kolejce na rozpoczęcie ściągania pliku.

4. Nie wierz plotkom Od czasu do czasu pojawiają się sensacyjne wieści o policji robiącej naloty na prywatne mieszkania i wywlekającej w kajdankach internautów, którzy pościągali sobie jakieś filmy. W rzeczywistości jak dotąd takie akcje nie miały miejsca. Zdarzało się tylko, że policja odwiedzała ludzi, których dane znalazła w notatkach złapanych na przykład na giełdzie komputerowej sprzedawców płyt z nielegalnymi kopiami software’u.

5. Zabezpiecz się Pamiętaj, że piractwo niesie ze sobą różne zagrożenia. Czasami zdarza się (choć nie jest to częste), że ściągnięte z sieci kopie programów zarażone są wirusem czy innym wrogim kodem. Niebezpieczne bywa też buszowanie po stronach zajmujących się dystrybucją numerów seryjnych pozwalających zarejestrować nielegalnie zdobyte programy. Przed większością takich zagrożeń chroni jednak dobry i często aktualizowany antywirus oraz zdrowy rozsądek.

6. Nie piratuj w pracy Marnym pomysłem jest ściąganie czegokolwiek w pracy. Różnice między dozwolonym użytkiem a kradzieżą nie muszą interesować pracodawcy. Przyłapanie kogoś na piratowaniu może być okazją do pozbycia się go.
W grupie szczególnego ryzyka znajdują się też osoby mające firmy i pracujące w domu. W każdej chwili mogą bowiem spodziewać się rutynowej kontroli z któregoś z urzędów – i dalszych kłopotów.

7. Mimo wszystko szanuj twórców Kradniesz czy używasz legalnie – to dyskusja prawna. Pamiętaj jednak, że za pliki, które ściągnąłeś z sieci, twórca pieniędzy nie dostanie. Dlatego dobrze jest uszanować tych autorów, którzy na szacunek zasługują, i po prostu kupić ich dzieła, gdy już wypróbujemy je w „darmowej wersji”. Ludzie najwyraźniej tak robią, bo niedawne badania wykazały, że piraci kupują muzykę (głównie w sieci) nawet 10 razy częściej od niepiratujących.

Piotr Stanisławski „Przekrój” 25/2009

Anty-piraci i ich prawnicy w całej Europie są przekonani, że skoro zarejestrowali fakt złamania prawa autorskiego z konkretnego adresu IP, użytkownik który płaci rachunki za ten komputer, jest za to odpowiedzialny. Na szczęście Sąd w Rzymie zweryfikował tą wiedzę i zadecydował, że numer IP nie namierza konkretnej osoby, a jedynie wykonane połączenie.

W całej Europie organizacje antypirackie oraz wynajmowane przez nie firmy, np. Logistep, szaleją i masowo namierzają użytkowników korzystających z opogramowania P2P. Następnie, po zapisaniu sobie numeru ip nieszczęśnika, grożą dostawcy usług internetowych (ISP), z którego ów korzysta, że jeżeli nie ujawni danych personalnych swojego klienta, odbędzie się rozprawa sądowa i posypią się ogromne kary. Prawnicy będący na garnuszku antypiratów oraz firmy, takie jak wspomniany wcześniej Logistep, zarzekają się, że skoro mają już numer IP, to automatycznie oznacza, że właściciel tego komputera jest przestępcą albo jest winny złamania praw autorskich.

Tribunale Ordinario di Roma zarządził, że sam adres nie identyfikuje osoby naruszającej prawo. Prokurator Okręgowy oraz Sędzia stwierdzili, że namierzenie miejsca skąd nastąpiło złamanie praw autorskich jest niewystarczające, aby zidentyfikować osobę łamiącą prawo autorskie, zwłaszcza że to inne osoby, niż właściciel danego łącza internetowego, mogli popełnić to przestępstwo.

Jeżeli to nie było dość jasne wcześniej, teraz wszyscy zrozumieją, że dowód w postaci samego adresu IP nie identyfikuje osoby, która używa oprogramowania P2P do łamania praw autorskich, a jedynie samo połączenie. Do oskarżenia danej osoby oprócz jej adresu ip, przydałyby się także np. jakieś dane z jej osobistego komputera, świadczące o pirackiej działalności.

Zobaczymy co na to antypiraci…

(news.p2p.info.pl)

Hiszpański sąd w Pampelunie uwolnił od zarzutów osobę pozwaną przez lokalne organizacje antypirackie. Poddany króla Juana Carlosa był oskarżony o pobranie i udostępnienie do pobierania innym 3322 filmów obciążonych prawami autorskimi.

Po raz kolejny wymiar sprawiedliwości w Hiszpanii stanął na stanowisku, że współdzielenie w Internecie dzieł muzycznych i filmowych bez czerpania korzyści majątkowych nie może być karane. Sąd potwierdził, że oskarżony nie złamał żadnego prawa pobierając i udostępniając wskazaną liczbę filmów oraz nieznaną liczbę plików audio, bowiem nie zyskiwał na tym finansowo. Potwierdzono przy tym, że mężczyzna rzeczywiście w 2003 i 2004 roku pobrał pliki „bez zgody właścicieli praw do nich”, ale uczynił to „dla użytku prywatnego lub podzielenia się nimi z innymi użytkownikami Internetu”.

Oczywiście nie wszystkim podoba się stanowisko, które zajmują hiszpańskie sądy. Jednak rząd nie podjął żadnych działań – P2P jest w Hiszpanii legalne. Tym samym kraj ten jest uważany za jedno z czołowych miejsc naruszania praw autorskich. Firma BayTSP, zajmująca się śledzeniem naruszeń praw autorskich, zanotowała 25 milionów takich zdarzeń, z czego większość dotyczyła plików udostępnianych za pomocą protokołu BitTorrent.

źródło: TorrentFreak (webhosting.pl)

W ostatnim czasie strona ta zdobyła sporą popularność wśród użytkowników sieci BitTorrent. Popularność tak dużą, że przyczyniła się ona do kilku przerw w działaniu serwisu ze względu na zbyt duże obciążenie serwerów.

W związku z tym w lutym bieżącego roku właściciele strony poprosili użytkowników o “zrzutkę” po 1 dolarze na podtrzymanie dalszego działania strony przez następne pół roku. Zebrano niecałą połowę oczekiwanej kwoty i przewidywano, że nad serwisem niedługo znów zawiśnie widmo problemów z przepustowością serwerów.

Najgorsze przyszło jednak z innej strony. Otóż organizacje chroniące prawa autorskie zaczęły coraz mocniej upominać się o zamknięcie serwisu pod groźbą wszczęcia postępowania sądowego.

Ostatecznie 12 maja strona została zamknięta, a www.feedmytorrents.com przestało odpowiadać. Jednak pod starym adresem IP serwisu twórcy zostawili pożegnalną notkę dla użytkowników:

To koniec. Otrzymaliśmy kilkanaście żądań zamknięcia serwisu i postanowiliśmy nie sprawdzać, dokąd sięgają granice prawa. Chcielibyśmy podziękować wszystkim, którzy się przysłużyli za współpracę i za wspólną zabawę.

Wygląda na to, że stróże praw autorskich nie spoczną, póki wszelkie objawy naruszania strzeżonego przez nich skarbu nie ustaną. Wciąż trwa głośna sprawa The Pirate Bay, zamykane są coraz to kolejne serwisy z plikami torrent, a te, które jeszcze funkcjonują, filtrują swoje zasoby w poszukiwaniu zawartości łamiącej prawo, toczy się też walka z providerami usług hostingowych dla trackerów. Teraz przyszła kolej na zabranianie informowania o dostępności plików z torrentami. Co będzie następne?

źródło: Dziennik Internautów

Badania dla PRS przeprowadzili Will Page (ekonomista z PRS) oraz and Eric Garland (szef firmy Big Champagne badającej media). Postanowili oni zbadać zasady rządzące tym, jaką muzykę do słuchania wybierają internauci korzystający z narzędzi do wymiany plików.

Badania sugerują, że wymiana plików w sieci działa na rzecz promocji artystów podobnie jak stacje radiowe. Pozawala ona artystom popularnym zdobywać jeszcze większą popularność, ale daje też szansę tym nieznanym.

Page i Garland zauważyli, że w sieciach P2P wybór muzyki jest ogromny. W tej sytuacji można się spodziewać, że zadziała tzw. zasada długiego ogona (ang. The Long Tail) to znaczy, że odbiorcy zainteresują się szerokim asortymentem i będą częściej wybierać rzadko poszukiwane pozycje.

Okazuje się jednak, że ranking najpopularniejszych “piraconych” artystów pokrywa się w dużej mierze z listami przebojów. Po prostu internauci nie chcą tracić czasu na przeszukiwanie zasobów sieci i od razu ściągają rzeczy polecane przez media lub znajomych.

Niezależnie jednak od tego badacze mówią, że darmowa muzyka w sieciach P2P sprzyja wypróbowywaniu nowych artystów. Zdarza się, że internauci pobierają muzykę artysty całkowicie im nieznanego. Co ważne, w sklepach z muzyką online to się raczej nie zdarza. Internauci nie chcą płacić za muzykę, której nie znają. W raporcie z badań da się przeczytać prosty wniosek:

Jeśli sprzedawca coś oferuje, to może nigdy nie być kupione. Jeśli jednak osoba wymieniająca pliki coś udostępni, to przynajmniej jedna osoba to weźmie.

Page i Garland uważają, że przemysł muzyczny powinien nieco zmienić swoje podejście do wymiany plików w internecie. Można na nią patrzeć, jak na świetne narzędzie promocji.

Inne badania potwierdzają, iż piraci są dobrymi nabywcami “legalnej” muzyki. Bez problemu można też wskazać inne niż piractwo powody spadku dochodów wytwórni muzycznych.

źródło: Dziennik Internautów

Lessig jest nieprzejednanym krytykiem tradycyjnych praw autorskich, które jego zdaniem realizują przestarzałą metodologię działania. Profesor ze Stanford kreśli linię rozwoju produkcji kulturalnej od kultury uczestnictwa znanej z dawnych lat do czystej kultury konsumpcyjnej XX stulecia, którą określa mianem kultury “Read only”. Wraz z nadejściem ery Internetu dokonała się kolejna zmiana – a ludzie ponownie zaangażowali się w aktywne tworzenie kultury. Tym sposobem obywatele zyskali więcej przestrzeni do politycznego działania i wciąż odkrywają nowe możliwości uczestnictwa w kulturze.

Zdaniem Lessiga ten nowy świat jest zagrożony przez obowiązujące prawo, które działa w sposób “korozyjny” na społeczne procesy komunikacji i wymiany poglądów. Prawo to jest jednocześnie w znacznej mierze nieskuteczne: wojna z współdzieleniem plików toczy się już od dziesięciu lat. “Zakończcie tę wojnę już teraz” – apeluje Lessig do swoich kolegów po fachu z kancelarii prawnych, grup lobbystycznych i ministerialnych gabinetów.

W opinii Lessiga głównym problemem prawników jest zbytnie przywiązanie do dwudziestowiecznej wizji pojęcia “kopii utworu”. W epoce sieci społecznościowych każde użycie automatycznie oznacza wykonanie kopii – a tym samym naruszenie obowiązującego prawa. Dlatego też w stosowaniu tego pojęcia należy zwracać większą uwagę na kontekst, w jakim jest ono używane.

Nowe prawo, zmienione nie tylko w szczegółach, ale u samych podstaw powinno dawać więcej wolnej przestrzeni dla legalnego użytkowania chronionych dzieł i więcej uznania dla zasady “Fair use” – mówi Lessig. Prawodawcy muszą zadawać sobie pytanie, czy mają do czynienia z profesjonalnym, komercyjnym wykorzystywaniem dzieła, czy też jedynie z jego twórczą, amatorską modyfikacją. Przykładowo, “kreatywne remiksy”, jakie Lessig wielokrotnie znajdował w portalu YouTube, nie powinny stanowić naruszenia prawa.

Lessig sam niedawno przekonał się, na ile prawo nie odpowiada jego oczekiwaniom i jak wielu prawników ogranicza pojęcie dozwolonego użytku: materiał wideo z nagraniem jego wykładu, podobnego do tego, jaki dziś odbył się w Hamburgu (a w którym do celów ilustracji wykorzystano jedynie krótkie fragmenty filmowe) zostało tymczasowo usunięte z serwisu YouTube na życzenie koncernu Warner Music.

Ta historia z punktu widzenia Lessiga dowodzi tylko tego, że obowiązujące prawo autorskie nigdy nie daje się pogodzić z nowoczesnymi technologiami. Na razie nie udało mu się jednak dotrzeć ze swoimi apelami do uszu i serc odpowiedzialnych osób. Pokazują to wyraźnie najnowsze inicjatywy biznesowe i [ polityczne, jakie można zaobserwować w Europie i Stanach Zjednoczonych. We Francji właśnie przyjęto ustawę pozwalającą odcinać użytkowników od Sieci, a w Wielkiej Brytanii próbuje się zrobić coś podobnego – nowe technologie mają być podporządkowane staremu, ale wciąż obowiązującemu prawu.

źródło: heise-online.pl