Za każdym razem, gdy uruchamiamy dowolną aplikację p2p, wchodzimy w ogromny świat, który ządzi się swoimi prawami. Czychają na nas tam różne niebezpieczeństwa. Jednym z takich niebezpieczeństw są firmy zbierające informacje o komputerach i o tym co one pobierają. W p2p jesteśmy identyfikowani za pomocą naszego numeru ip. A jak wiecie za pewnie, poznanie ip, to już tylko niewielki krok, żeby dowiedzieć się o nas wszystkiego. Dobrym pomysłem będzie zabezpieczenie siebie i swojego komputera przed takim zagrożeniem, maskując nasze ip za pomocą serwerów proxy.

Serwer pośredniczący (z ang. proxy) – oprogramowanie lub serwer z odpowiednim oprogramowaniem, które dokonuje pewnych operacji (zwykle nawiązuje połączenia) w imieniu użytkownika. Często utożsamiany z pośrednikiem HTTP (HTTP proxy).

Użytkownik zleca pośrednikowi zadania za pomocą odpowiedniego klienta. W wypadku usług FTP i HTTP jest to klient FTP i przeglądarka internetowa. Obok tych popularnych rozwiązań znane są także inne, jak np. pośredniki (proxy) aplikacyjne, transferujące zapytania aplikacji, w istocie pełni ono funkcję middleware i realizuje “routing zależny od danych”. Inne rodzaje pośredników mogą obsługiwać np. sieciowe protokoły transmisji głosu i innych usług.

Wiele firm zakłada swoje własne anonimowe serwery proxy, w Internecie są też dostępne publiczne serwery tego typu, z których może korzystać bezpłatnie każdy użytkownik Sieci.

Fizyczne proxy to wyspecjalizowany program, np.: WinGate, CCProxy czy WinProxy, który wymaga dostrojenia, zeby m.in. mogli z niego korzystać tylko użyktkownicy lokalnej sieci. Często zdarza się, że serwer proxy konfiguruje niedoświadczony admin, który bazuje na ustawieniach domyślnych. Wtedy dostęp do proxy ma praktycznie każdy.

Istnieją trzy rodzaje serwerów proxy, różniące się typem anonimowości.
1. Proxy przezroczysty (transparent proxy) pełni rolę wyłącznie pamięci cache. Nie ukrywa on adresu podpiętej do niego maszyny.
2. Proxy anonimowe (anonymous proxy) najczęściej stosowany przy współdzieleniu łącza. Maskuje prawdziwy adres, ale komputer docelowy wie, że korzystamy z proxy.
3. Proxy o najwyższej anonimowości (high anonymity proxy) sprawia, że komputer docelowy, z którego pobieramy dane sądzi, że adres proxy jest naszym oryginalnym numerem ip. Na początek warto właśnie wybrać ten typ serwera. Jeżeli uznamy jednak, że działa on zbyt wolno, możemy wybrać jakiś z kategorii Anonymus.

Wybierając proxy pamiętajcie, że niektóre, najczęściej te bardzo szybkie i dające pełną ochronę to fałszywki, za pomocą których instytucje lub hakerzy próbują uzyskać info o użytkownikach z nich korzystających.

Proces skonfigurowania programu p2p żeby łączył się za pomocą proxy, składa się z dwóch kroków: pierwszy, to znalezienie odpowiedniego serwera proxy, drugi to wpisanie go w odpowiednim miejscu w ustawieniach programu.

Skąd wziąć adresy proxy?

Istnieje wiele witryn, które kolekcjonują adresy serwerów proxy. Najlepsze to www.aliveproxy.com, www.stayinvisible.com,
tools.rosinstrument.com/proxy, multiproxy.org/all_proxy.htm. Domyślnie kataloguje się proxy działające na podstawie protokołu HTTP 1.0, ale są witryny, które obsługują HTTPS (zwany HTTP 1.2) albo SOCKS.

SOCKS

czyli krycie wielokrotne. Jest to protokół, który działa na serwerach proxy. Umożliwia on wywołania łańcuchowe, czyli zanim nasze żądanie dojdzie do celu, może przejść przez wiele proxy, z których każdy zna adres tylko swojego poprzednika.

Sprawdź jak szybkie jest proxy, które wybrałeś.

Jeżeli wybraliśmy jakiś serwer proxy, warto sprawdzić jego prędkość. Wybieramy menu Start > Uruchom.. > wpisujemy “cmd” > wciskamy Enter > otworzy się ciemne okienko, tam wpisujemy “ping” i zatwierdzamy Enterem. Odpowiedz w postaci średniego czasu reakcji i liczby zgubionych pakietów pokaże, jak działa dany serwer.

Czas skonfigurować klienta P2P

Jeżeli mamy już adres ip proxy oraz port kryjący się po dwukropku (np.: xx.xx.xxx.xx: 1234), możemy zabezpieczyć naszego klienta p2p. Czasem z adresem proxy otrzymujemy login oraz hasło (najczęściej dla serwerów proxy pracujących w naszej sieci lokalnej). Dlatego każdy z klientów ma opcje logowania.

eMule

Wchodzimy w Ustawienia > zakładka “Proxy” > Zaznaczamy opcje “włącz proxy” > Ustawiamy “typ proxy”, HTTP albo SOCKS. Jeżeli proxy jest w naszej sieci lokalnej, niżej można wpisać login oraz hasło.

uTorrent

Wchodzimy w Opcje > Ustawienia > i w nowym oknie zakładka “Połączenie” > szukamy grupy “Serwer proxy” > w rozwijanej listy wybieramy HTTP, HTTPS albo SOCKS > wypełniamy pole adresu oraz portu.

Azureus

W tym programie za pomocą proxy możemy równocześnie ściągać pliki jaki i prowadzić poszukiwania konkretnych zasobów. Wybieramy Narzędzia > Konfiguracja > w oknie wybieramy zakładkę “Opcje proxy” > wpisujemy odpowiednie wartości w pola.

Shareaza

Aplikacja ta potrafi łączyć się przez proxy, niestety nie znajdziecie odpowiedniej opcji w ustawieniach programu. Dziedziczy ona natomiast proxy z systemu Windows. Te konfigurujemy następująco Start > Panel sterowania > Opcje internetowe > zakładka “Połączenia” > klikamy w przycisk “Ustawienia sieci LAN.. > w nowym oknie zaznaczamy opcje “Użyj serwera proxy dla sieci LAN” > wpisujemy odpowiednie dane i klikamy OK.

DC++

W tym programie żeby wpisać proxy wybieramy: File > Setting > Connection settings. Info: DC++ działa przez proxy tylko z zaimplementowanym
protokołem SOCKS!

———-
Autor: Mathus
źródła: chip.pl, wikipedia.pl, internet