Usługi nazewnicze a sieci P2P

Adresowanie komputerów w sieci Internet przy
użyciu unikatowych adresów IP jest wygodna dla komputerów, które w szybki i
łatwy sposób mogą odnaleĽć odpowiedniego hosta w sieci, czy też wyznaczyć
odpowiednią dla hosta sieć. Człowiek woli jednak zapamiętywać nazwy komputerów
zamiast adresów IP. Aby rozwiązać ten problem stworzono usługi nazewnicze. Na
początku w formie pojedynczego pliku txt, który zawierał dwie kolumny. Pierwsza
zawierała nazwę komputera, a druga jego nazwę własną. Plik przechowywał jeden
komputer, a wszystkie inne hosty mogły pobrać plik. W momencie dodawania nowego
komputera do Internetu edytowano plik i wysyłano do niego nazwę i adres IP nowo
dodanego hosta. Takie rozwiązanie mogło istnieć tylko w początkowej fazie
rozwoju Internetu, w czasie, gdy dodawane do sieci komputery liczyło się w
sztukach na tydzień czy miesiąc.

Dynamiczny rozwój Internetu spowodował, że
zapanowanie nad jednym plikiem txt, do którego należało dopisać kilka tysięcy
komputerów tygodniowo stało się niemożliwe. Pomyślano, więc nad stworzeniem
systemu zdecentralizowanego, w którym dla każdego poziomu nazwy istnieje osobny
zarządzający nim serwer. Kolejne poziomy nazw postanowiono oddzielić kropkami,
natomiast główny serwer powinien posiadać adres zapisany jako pojedyncza kropka.
W ten sposób powstał system nazw domen (Domain Name System).

Dzisiaj prawie każdy komputer w Internecie posiada
swoją nazwę domenową, Nawet korzystając z usług sieciowych, których dostawca nie
gwarantuje nam stałego adresu IP, posiadamy swoją nazwę domenową, która, w
odróżnieniu od adresu IP, może być stała.

Aby korzystać z systemu nazw domen, musimy znać
adres IP przynajmniej jednego serwera nazw, a serwer ten musi zezwalać na
wyszukiwanie odpowiedzi na nasze zapytania. Serwery nazw dzielimy na trzy
kategorie:

Serwer buforujący - serwer taki nie
zarządza własną nazwą domenową. Jego jedynym zadaniem jest generowanie
odpowiedzi na zapytania hostów z wybranej sieci oraz przechowywanie uzyskanych
odpowiedzi do ponownego wykorzystania, przez okres ważności danych. Okres
ważności pobierany jest razem z danymi z serwerów nazw zarządzających oszukiwaną
nazwą domenową.

Serwer podległy - serwer, który przechowuje
konfigurację określonej domeny, jednak żadne zmiany w ustawieniu domeny nie mogą
zostać dokonane na tym serwerze. Serwer ten sprawdza jedynie stan bazy serwera
nadrzędnego i w momencie zmiany bazy konfiguracyjnej serwera nadrzędnego
dokonuje pobrań całej strefy (bazy wszystkich hostów) dla wybranej domeny.
Serwer taki wykorzystywany jest jako zapasowy serwer dla danej domeny. Serwer
podległy pełni także funkcję serwera buforującego.

Serwer nadrzędny - jest to serwer
przechowujący konfigurację określonej nazwy domenowej w skrócie domeny.
Wprowadzając zmiany na tym serwerze, wprowadzamy je w domenie. Po aktualizacji
konfiguracji i nakazaniu załadownia nowej konfiguracji przez serwer, serwer
nadrzędny roześle nakazy uaktualnienia konfiguracji do wszystkich swoich
serwerów podrzędnych. Oczywiście serwer nadrzędny może także pracować jak serwer
buforujący.

Oto kroki podejmowane przez serwer w momencie
dokonywania wyszukiwania adresu IP dla poszukiwanej przez klienta nazwy
domenowej. Wówczas serwer nazw, który jest wykorzystywany przez hosta wykona
następujące kroki:

- Sprawdza czy jest serwerem zarządzającym wybraną
domeną. Jeżeli tak, przeszukuje własną bazę i zwraca odpowiedĽ.

- Przeszukuje bufor i sprawdza czy odpowiedĽ na
pytanie nie znajduje się w buforze. Jeżeli odpowiedĽ znajduje się w buforze,
zwraca dopowiedĽ na podstawie danych z bufora.

- Przeszukuje bufor czy nie zawiera adresu serwera
nazw dla jakiejkolwiek części bufora. Jeżeli zwiera, pyta serwer nazw o kolejną
pod domenę. Otrzymując kolejną pod domenę sprawdza czy jest to odpowiedĽ
końcowa. Jeżeli nie, wysyła zapytanie do kolejnego serwera nazw, aż do
rozwiązania całej nazwy i znalezienia odpowiedniego adresu.

- Prześle zapytania do głównego serwera nazw, to
jest serwera zarządzającego domeną kropka. Kolejno zada pytanie serwerowi
głównemu o szukaną domenę. Od serwera domeny uzyska adres serwera zarządzającego
domeną. W końcu od serwera domeny uzyska adres IP wyszukiwanego hosta.

Taka zhierarchizowana zasada działania systemu
nazw domen umożliwia rozproszone zarządzanie poszczególnymi domenami, a
jednocześnie bardzo elastyczną i łatwą konfigurację w ramach jednej domeny.

Wykorzystanie nazw domenowych w
sieciach P2P

Nazwy domenowe są w pewnym stopniu wykorzystywane
w sieciach p2p. Korzystając, bowiem z często zmieniających się adresów IP pod
poszczególnymi nazwami domenowymi, sieci p2p pozwalają na częste zmiany systemów
kierujących ruchem p2p czy skupiającym klientów tych sieci pod jednym adresem
domenowym bez konieczności ciągłego poszukiwania nowych adresów IP punktów
centralnych sieci.

Programy p2p często uruchamiane są na komputerach,
które nie mają przydzielonego publicznego adresu IP, a więc nie mogą mieć
nadanej w pełni kwalifikowanej nazwy. Wielu użytkowników komputerów z publicznym
adresem IP również nie rejestruje nazw domen, choćby z tego powodu, że wymaga to
uruchomienia przynajmniej jednego serwera DNS. Z tych powodów programy p2p muszą
korzystać z innych sposobów zlokalizowania zdalnych komputerów.

W ten sposób najczęściej adresowane są ośrodki w
sieci Direct Connect. Zmieniające się adresy IP dla poszczególnych nazw
domenowych umożliwiają administratorom ośrodków przygotowanie kolejnych systemów
pracujących jako ośrodki, oraz ich płynne wdrażanie do sieci p2p poprzez zmianę
adresu w serwerze nazw domen.

—————-

Autor: jax1978

Zakaz kopiowania artykułu bez
zgody autora. Opis powstał na potrzeby strony p2p.info.pl